|
Σεπτέμβριος 2008, Γιώργος Χατζηνίκος Έχουν πεί για τον Γιώργο Χατζηνίκο:
«Ανήκει απόλυτα στην εντελώς πρώτη σειρά της γενιάς του και έχει την ιδιαίτερη ικανότητα να διαπρέπει εξίσου ως σολίστ, ως διευθυντής ορχήστρας και χορωδίας, καθώς και ως παιδαγωγός». Carl Orff --------- «Αγαπητέ κ. Χατζηνίκο, ... η γνωριμία μας ήταν για μένα, η πιο ευχάριστη έκπληξη που μπορούσε να μου συμβεί. Και διότι είχα την ευκαιρία να εκτιμήσω βαθύτατα την μουσική σας, και τη θέση σας απέναντί της, και διότι σαν άνθρωπος μου παρουσιάσατε την πιο λαμπερή εικόνα σύγχρονου μουσικού, νέου, συνειδητού και πέρα ως πέρα υπεύθυνου...»
--------- «...μια καταπληκτική ικανότητα να συλλαμβάνει την ουσία του στυλ που εκείνη τη στιγμή ερμηνεύει, μια πανταχού παρούσα ατομικότητα...»
----------
Είναι χαρά μου να κουβεντιάζω με ανθρώπους που συμβάλλουν στον πολιτισμό της χώρας μας.
Βασική, διότι ενεργοποιώντας την εσωτερική ευαισθησία οργώνει το εσωτερικό δυναμικό οπότε ευδοκιμεί γενικά η όλη εκπαίδευση. Εννοούμε βέβαια την Τέχνη με κεφαλαίο Τ.
Αυτή που ξυπνάει αφοσίωση στον εξευγενισμό του ανθρώπου και πλουτίζει εσωτερικά τον καθένα γύρω της με αυτό που προσφέρει.
Ακριβώς. Όσο πιο μεγάλη είναι η τέχνη, τόσο πιο υπέροχο αμάλγαμα είναι όλων αυτών των ως άνω.
Εξαρτάται από τον τρόπο και τον σκοπό που αυτή χρησιμοποιείται. Εάν με τη βοήθειά της απαθανατίζονται μεγάλες εκτελέσεις, προσφέρει κάτι το πολύτιμο. Πολύ λιγότερο βέβαια όταν ωραιοποιεί μέτριες ή ελλιπείς εκτελέσεις αναβαθμίζοντάς τες τεχνικά.
Να έχει κανείς το προνόμιο να αφυπνίζει και ιδίως να εμπνέει ευτυχία γύρω του!
Όταν αισθάνθηκα πως πέτυχα κάτι τέτοιο.
Πιστεύω ακράδαντα πως ο καθένας έχει μέσα του έναν κάποιο τέτοιο πυρήνα.
Aυτό εξαρτάται όχι από αυτό που νομίζω εγώ αλλά από αυτό που θέλει εκείνος.
Το ταλέντο δεν σκοτώνεται. Πάει απλώς χαμένο όταν εκείνος που το έχει το εκμεταλλεύεται με τρόπο που να γίνεται το θύμα του, αντί καλλιεργώντας το με ταπεινότητα και αφοσίωση να ανυψώνει τον εαυτό του και τους γύρω του. Αν πρόκειται για μια μουσική ιδιοφυία, παίζει τεράστιο ρόλο η τύχη ενός πραγματικού δασκάλου, εκείνου που αντί να την εκμεταλλευθεί απλώς, μπορεί και θεμελιώνει προνοητικά μέσα του όσα θα του λείψουν αργότερα μπαίνοντας στην εφηβεία. Αυτός είναι και ο λόγος γιατί ελάχιστα παιδιά φαινόμενα εξελίσσονται σε μεγάλες προσωπικότητες.
Διαφωνώ ριζικά με αυτό. Ακόμη και ο πτωχότερος το πνεύμα μπορεί σώζοντας έναν συνάνθρωπό του με έναν καλό λόγο, με μια ιδιαίτερη χειρονομία, με μια κάποια καλή πράξη μπορεί να αγγίξει το Θεό. Αντίθετα, και η πιο δυνατή ιδιοφυία αν χρησιμοποιηθεί για να καταστρέψει τη φύση και τους συνανθρώπους του, αποκλείεται να αγγίξει το Θεό.
Περισσότερο αναγκαίος παρά ποτέ. Γιατί μπορεί ανακαλύπτοντάς το πρώτα ο ίδιος μέσα του, να καλλιεργήσει γύρω του την ικανότητα πως χρησιμοποιώντας την με θετικό τρόπο να επιπλεύσει κανείς ως άτομο στον ωκεανό του καταναλωτικού πνεύματος που άθελά της ευνοεί σήμερα η παγκοσμιότητα.
Η ευχαρίστηση είναι δική μου κ. Μητρόπουλε, εύχομαι το Radio Art να αξιωθεί και να συμβάλλει ακόμα περισσότερο στην προώθηση και καλλιέργεια των παραπάνω.
|
|
![]() |
![]() |
|
|
|||