Ο ρόλος του σολίστ είναι παρόμοιος με αυτόν ενός ισορροπιστή, ενός σχοινοβάτη, με την έννοια ότι η παρουσία
του στη σκηνή εμπεριέχει την έννοια του ρίσκου.

Ο σολίστ οφείλει κατά κάποιο τρόπο να ρισκάρει, να εκτελέσει έργα που βρίσκονται στα όρια των συναισθηματικών
και των τεχνικών δυνατοτήτων του.

Ο ρόλος του είναι διαφορετικός από αυτόν μιας ορχήστρας ή ενός συνόλου μουσικής δωματίου.
Το σύνολο σπανίως ρισκάρει. Εκτελεί προγραμματισμένες κινήσεις με ακρίβεια και στην περίπτωση αυτή ο
σκοπός είναι ακριβώς να έχει τον μέγιστο δυνατό συγχρονισμό.

Ο σολίστ όμως είναι κάτι το διαφορετικό. Εκτελεί έργα που έχουν μεγάλες τεχνικές απαιτήσεις
και απαιτούν έντονες συναισθηματικές εξάρσεις. Αυτή ακριβώς είναι και η μαγεία μίας σόλο εκτέλεσης,
το ρίσκο και η πρόκληση. Θεωρώ ότι όσες φορές δεν ρίσκαρα, δεν φέρθηκα έντιμα προς το κοινό.

Δημήτρης Κοτρωνάκης

----------

Κιθάρα δική μου

Υπάρχει ένα βαθύ μυστήριο στην ηχηρή
και φλογερή καρδιά σου, κιθάρα δική μου,
απολαμβάνεις όταν υποφέρεις και υπάρχουν στην χαρά σου
πυροδοτήσεις πάθους, σταγόνες από δάκρυ.

Σου έδωσε την καρδιά του ο τρυφερός Μαυριτανός
ο Ίβηρος σου έδωσε, την ατίθαση ψυχή του
και η παρθένα Αμερική, θα έλεγα
σου έβαλε, από την αγάπη της, όλον τον θησαυρό.

Γι΄αυτό και στις εξαίσιες χορδές σου,
που ηχούν με σχεδόν ανθρώπινη προφορά
είναι μερικές φορές, η φωνή σου σαν θρήνος.

Σαν στεναγμός της μοναχικής ψυχής σου
απ΄όπου πηγάζει λυπημένη και μυστικιστική προσευχή
που κάνει το αίσθημα να ανθίζει δίχως παύση.

Agustin Barrios Mangoré