«Τον ποιητή που θα’ γραφε το έπος της γενιάς μου τον βρήκαν ξημερώματα σε μια γωνιά του δρόμου.
Τα μάτια κατακίτρινα κι οι φλέβες του όλο τρύπες, βρυσούλες και ξεχύνονται του κόσμου όλες οι λύπες»

«Γυμνή σε μια διαφήμιση στης πόλης τις βιτρίνες, Η μούσα του η ελεύθερη μαράζωνε από ανία, Τη βρήκανε ανάσκελα μπροστά από την οθόνη, Φυτέψαν και μια κάμερα, ποτέ δε θα 'ναι μόνη»

-----------

Με μεγάλη χαρά καλωσορίζουμε αυτό τον μήνα τη Δανάη Παναγιωτοπούλου.

Είχαμε την τύχη να τη δούμε πρόσφατα στην τελευταία από τις μουσικές της παραστάσεις στη μικρή μουσική σκηνή
«Ο Πυρήνας». Τί πιο ελπιδοφόρο να βλέπεις μια νέα ομάδα, τη Δανάη μαζί με δύο εξαιρετικούς πιανίστες τον 'Αγγελο Αγγέλου και τον Παντελή Ραβδά σε μια παράσταση που ήταν
σαν μια μικρή έκρηξη που αποτίναξε από γύρω μας
έστω για λίγο τη χυδαιότητα που σχεδόν από παντού μας περιβάλλει.

Η Δανάη ανήκει στους νέους σπουδαίους τραγουδοποιούς με έντονο προβληματισμό και μεγάλο ταλέντο. 
Η όλη της παρουσία δημιουργεί έντονη την αίσθηση ένος ποιητικού θεατρικού χαρακτήρα με ξεκάθαρο στίγμα
κοινωνικής δημιουργικής προσφοράς.

Θα χαρακτήριζα τους στίχους της σπουδαίες ποιητικές συνθέσεις με έντονο κοινωνικό προσανατολισμό, που ενώ
παίρνουν θέση ταυτόχρονα σου επιτρέπουν να κάνεις τη δική σου προσέγγιση νιώθοντας τη μαγεία τους μέσα
από τα δικά σου χρώματα.

Λάμπρος Μητρόπουλος

-----------

Η Δανάη Παναγιωτοπούλου γεννήθηκε το 1978 στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και
υποκριτική στο θέατρο Εμπρός. Η επαγγελματική της ενασχόληση με τη μουσική και το τραγούδι ξεκινάει το 2000 με συμμετοχές σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα.

Έχει συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Γιάννης Χαρούλης κ.α, ενώ παράλληλα εργάστηκε και στο θέατρο σε σκηνοθεσίες του Δημήτρη Καταλειφού (Θέατρο Εμπρός),
του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη (Θέατρο Τόπος Αλλού), του Τάσου Ράντζου (Δη.Πε.Θε. Αγρινίου και Κοζάνης) και του Σωτήρη Χαντζάκη (Εθνικό Θέατρο).

Στο τέλος του 2006 ο Μ. Πασχαλίδης συμπεριέλαβε στο δίσκο του «Έχουν περάσει χρόνοι δέκα» το τραγούδι της
«Ο Τρελός», και λίγο αργότερα ο Γιάννης Χαρούλης επιλέγει το τραγούδι της «Φεγγάρι» για να ανοίξει
τον δίσκο του «Χειμωνανθός».

Στις αρχές του 2007 κυκλοφορεί η πρώτη της δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Οίκος Αντοχής», ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε ο νέος της δίσκος «Homo Logotypus»

-----------

Ο Τρελός

Χορεύει ο κόσμος ξέφρενα
Καθένας το ρυθμό του
Για να βρει ταίρι ένας τρελός
πουλάει τον εαυτό του

Αν δεν πιστεύεις μη ρωτάς
Κι αν δεν μ' ακούς μη με κοιτάς
Αν δεν φαντάζεσαι φωτιές
Με κάρβουνα μην παίζεις

Γυρνάει ο κόσμος γρήγορα
και γίναμε όλοι σκλάβοι
Κι ένας τρελός φρένο πατά
τον κόσμο να προλάβει

Αν δεν μπορείς να προσκυνάς
κι αν όλα τα κατέχεις
τον κόσμο σου να κυβερνάς
μα σ' αγκαλιές μην πέφτεις

Μεγάλα ψέματα μη λες
γιατί θα τα πιστέψεις
Για τον ψηλό σου το λαιμό
χίλιες θηλειές θα πλέξεις

Ξεχνάει ο κόσμος στη στιγμή
και ιστορίες γράφει
Την πόρτα κλείνει ο τρελός
μήπως και δει τα λάθη

'Aμα δε νιώθεις μη μιλάς
Σώπα και μη δικάζεις
Χίλια κεφάλια πέφτουνε
όταν εσύ δειλιάζεις

Αν δεν πιστεύεις μη ρωτάς
κι αν δε μ' ακούς μη με κοιτάς
Αν δε φαντάζεσαι φωτιές
με κάρβουνα μην παίζεις

Σιγουριά

Παίξε μου λίγο σιγουριά απάνω να πατήσω
λάφυρα, δώρα κι αφορμές σωθήκαν πριν αρχίσω
Εφτά φεγγάρια ακροβατώ στην αγκαλιά της φρίκης
κι εσύ νομίζεις πως μοναξιά αχ είναι να μου λείπεις

Παίξε μου λίγο σιγουριά ίσα για να φυτέψω
δυο σφαίρες στους μεσάζοντες, τους μέσα και τους έξω
Πάλι σκυφτός με νίκησε ο μέσα μου προφήτης
κι εσύ νομίζεις πως μοναξιά αχ είναι να μου λείπεις

Φεγγάρι

Ένα γύρο το φεγγάρι κι άλλον έναν η ζωή
Στέκεσαι γυμνός μπροστά μου κάνει ο χρόνος μια ρωγμή
Κάνω τη φωτιά μου χάδι και σου κρύβω την πληγή
Που από τότε που θυμάμαι μου κλειδώνει το κορμί

Δύο γύρους το φεγγάρι το κορμί μου σε ζητά
Απ' τα δάχτυλά μου βγαίνουνε μαχαίρια κοφτερά
Μη φοβάσαι, είναι για μένα, στη φωτιά μου θα καώ
Δε ζητάω δικός μου να 'σαι, θέλω μόνο να σε δω

Δέκα χρόνια, δέκα αιώνες λύσεις ψάχνουν να μου βρουν
Δεν με ξέρεις μα το ξέρεις πως τα χέρια δεν ξεχνούν
κάτι νύχτες ματωμένες που αδιάφορα περνάν
Που τα σώματα διψάνε μα τα μάτια αλλού κοιτάν

Τρεις φορές θα σε ρωτήσω αν υπήρξε μια φορά
που ήσουν μόνος στο σκοτάδι κι ήμουνα παρηγοριά
Τρεις φορές θα σε ρωτήσω πώς το χρόνο σταματάς
Όταν έρχεσαι τα βράδια και στα μάτια με κοιτάς