|
Μάρτιος 2009, Νίκος Δαββέτας
«Όταν είσαι δεκαεφτά χρόνων δεν υπάρχουν τραγούδια που σου φέρνουν δάκρυα στα μάτια.
Όλα τα τραγούδια είναι καινούργια για σένα,
όλα τ’ ακούς για πρώτη φορά. Δεν τα έχεις συνδέσει με καμιά περιπέτεια της ζωής.
H πραγματική ζωή είναι μπροστά και σε περιμένει μαζί με όλες τις μουσικές του κόσμου.
Όταν όμως έχεις κλείσει τα σαράντα, κάθε τραγούδι που αγάπησες είναι μια μικρή πληγή»
- Νίκος Δαββέτας -
------------
To Radio Art φιλοξενεί αυτό τον μήνα έναν σπουδαίο σύγχρονο ποιητή και πεζογράφο τον Νίκο Δαββέτα,
που δικαίως έχει χαρακτηρισθεί ότι ανήκει στις
«πιο χαρακτηριστικές και ευδιάκριτες φωνές της γενιάς του».
Διαβάζοντας το έργο του Νίκου Δαββέτα διακρίνεις έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο άνθρωπο με σπουδαίο πνευματικό
υπόβαθρο, καλλιέργεια, βάθος σκέψης και έντιμο κίνητρο.
Χαρακτηριστικά που συναντά κανείς μόνο σε σημαντικούς δημιουργούς.
Ο Νίκος Δαββέτας αποκαλύπτεται δημιουργώντας ανάμεσα στις σιωπές, τις αισθήσεις, τους απροσδιόριστους ήχους
και τις αντανακλάσεις της μνήμης όσο σκληρές και αν είναι πολλές φορές.
Ο θάνατος, ο χρόνος, η σχέση μας μαζί τους, η μοναξιά, αλλά και σημαντικά ιστορικά γεγονότα γίνονται μοχλός στο
έργο του για έντονο προβληματισμό και περίσκεψη.
Το τελευταίο του βιβλίο «Λευκή Πετσέτα στο Ρίνγκ» είναι ένα πραγματικά εξαιρετικό βιβλίο.
Αναφέρεται σε μια σκοτεινή πτυχή της Ελληνικής ιστορίας, τον εμφύλιο, με τρόπο διαφορετικό,
έξυπνο και απρόβλεπτο που σοκάρει και αφυπνίζει.
Έμμεσα ο Νίκος Δαββέτας δείχνει πως ο Εμφύλιος ποτέ δεν τελείωσε, συνεχίζει να διαπερνάει κάθε πτυχή του παρόντα χρόνου διαλύοντας ανθρώπους, αδερφικές σχέσεις, ιδανικά, φιλίες. Οι μάσκες με τα κρυμμένα πρόσωπα κυκλοφορούν ανάμεσα μας, στις μέρες μας, με τα ραφιναρισμένα ή απροκάλυπτα ψέματα με τις κρυμμένες αλήθειες, την υποκρισία,
τα άλλοθι που εφευρίσκονται για να δικαιολογούν μεταλλαγμένες ηθικές.
Τελικά οι μάσκες είναι πάντα κάποιοι άλλοι? ή μήπως είμαστε εμείς οι ίδιοι?
Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που ο Νίκος Δαββέτας απαντάει με τον δικό του συγκλονιστικό τρόπο.
- Λάμπρος Μητρόπουλος -
------------
Ο Νίκος Δαββέτας γεννήθηκε στην Αθήνα. Πρωτοδημοσίευσε ποιήματά του το 1981 στο περιοδικό «Διαγώνιος»
της Θεσσαλονίκης και πεζά του το 1986 στο περιοδικό ΤΡΑΜ.
Ήταν από τους πρώτους συνεργάτες του Μάνου Χατζιδάκι στο περιοδικό Τέταρτο.
Έχει εκδόσει μέχρι σήμερα επτά ποιητικές συλλογές,
Οι εραστές της Όστριας(«Πλέθρον», 1983),
Ρέκβιεμ για το πρωινό τέλος («Υάκινθος», 1985),
Λευκή Φούγκα(«Ρόπτρο», 1986),
Η μυστική ταφή της Ελεονώρας Τίλσεν («Ρόπτρο», 1988),
Τα μήλα της Εδέμ («Καστανιώτης», 1990), Τ
ο κίτρινο σκοτάδι του Βαν Γκογκ («Κέδρος», 1995),
15 Οκτωβρίου 1960 («Κέδρος», 1999).
Τη συλλογή διηγημάτων «Ιστορίες μιας ανάσας»,
τη νουβέλα «Το θήραμα» και
το μυθιστόρημα «Λευκή πετσέτα στο ρίνγ» («Κέδρος», 2006).
Ποιήματα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, ισπανικά, σουηδικά και ουγγρικά, ενώ διηγήματα του έχουν
μεταφραστεί στα γερμανικά και ισπανικά .
Παράλληλα ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική κριτική δημοσιεύοντας βιβλιοκρισίες σε εφημερίδες και περιοδικά.
------------
Από την ποιητική συλλογή «η μυστική ταφή της Ελεονώρας Τίλσεν»
Χιονίζει ασταμάτητα στα ορεινά της μνήμης
άφησε έξω στη νύχτα
το μονοπάτι για τις παρυφές
να κυλά
ολομόναχο
κόψε δρόμο μέσα από τα όνειρα μου
τα ρούχα σου στέγνωσε
στο κορμί μου που καίγεται
πριν ξημερώσει
δεν θα έχεις ηλικία
------------
Από την ποιητική συλλογή «το Κίτρινο σκοτάδι του Βαν Γκονγκ»
Μια θάλασσα τυφλή το σούρουπο μ’ ακολουθεί
στη δαιδαλώδη πόλη
ακούω το μπαστούνι της στις πλάκες να χτυπά
τ’ άσπρο σκυλί της που αλυχτά
στις διασταυρώσεις
να της ξεφύγω προσπαθώ
δίνοντας νεύρο και ρυθμό
στ’ άτακτο βάδισμα μου
άλλοτε στρίβω σ’ άγνωστα στενά
γυρεύοντας μάταια μιαν ασφαλή κρυψώνα.
Εμπρός εγώ και πίσω η θάλασσα
συνήθισα όσο περνούν τα χρόνια
να με φωνάζει Αχέροντα
και να πιστεύει η δύστυχη
πως κάποτε
στα δάση του βυθού
μαζί της θα επιστρέψω
------------
Από την ποιητική συλλογή «15 Οκτωβρίου 1960»
Δεν ακούς τη βροχή που πέφτει μέσα μου
Μουσκεύει τις νεκρές εικόνες σου
Απλώνεται ως τ’άκρα και μουδιάζουν τα δάκτυλα.
Τα τρένα που σφυρίζουν δεν ακούς
είχα στην τσέπη μου ένα εισιτήριο για σένα
με τον καιρό έγινε χνούδι στο στρίφωμα
σκόνη που απορροφά το δέρμα.
Όταν αυτή η ζωή
ζωή που πέρασε θα γίνει
μνήμη που αποθηκεύεται στο χώμα
και δεν υπάρχουν πια μηνύματα
το τίποτα από το τίποτα να στείλει
στα πιο βαθιά μου όνειρα μόνο τα μάτια σου
χρώμα μελιού που στάζει
φώς απογεύματος που σπάζει
το τζάμι του συρμού και με τυφλώνει.
Όταν ολόκληρη η ζωή μας φτάσει να γίνει
μια τρίλεπτη ερασιτεχνική ταινία
με μουσική υπόκρουση το ρόγχο του θανάτου
θα’ θελα το σώμα σου για μια στιγμή να δω
στης Gloucester Road το σταθμό
πλάνο βουβό σταματημένο
και πίσω από την πλάτη σου να πέφτουνε αργά
οι τίτλοι του τέλους στ’ Αγγλικά.
-----------
Ευχαριστούμε πολύ τον Νίκο Δαββέτα για την εξαιρετική συνομιλία που είχαμε μαζί του
και για τη διάθεση του συγγραφικού του έργου για τους σκοπούς αυτού του αφιερώματος.
|
