Πέρασμα, Ιούνιος 2010, Ορέστης Ντάντος

«Η γενιά μου δεν έχει ταυτότητα. Ζει με τους γονείς κι ούτε πεινάει, αλλά ούτε είναι ανεξάρτητη. Μεγάλωσε χωρίς προβλήματα και κάνει τα πάντα για να συνεχίσει έτσι, κλείνοντας τα μάτια μπροστά στο ολοφάνερο αδιέξοδο που ζει. Δεν θέλει να μιλήσει για τα πράγματα που την απασχολούν. Τί τραγούδια να γράψει; Να ξεχνιέται θέλει μόνο, διασκεδάζοντας. Έτσι μιμείται από άκρη σε άκρη τον αμερικανικό τρόπο ζωής. Για να παραγάγεις καινούργιο έργο, πρέπει να αφομοιώνεις, όχι να μιμείσαι. Πρέπει να έχεις κάτι να πεις, να προτείνεις.»

Ορέστης Ντάντος

----------

Υποδεχόμαστε για τον μήνα Ιούνιο έναν νέο μουσικό, συνθέτη, τραγουδοποιό, τον Ορέστη Ντάντο που η είσοδος του στη μουσική σκηνή του τόπου το 2009 ήταν μια σημαντική μουσική έκπληξη.

Οι συνθέσεις του έχουν φρεσκάδα και ενθουσιασμό, άλλοτε γίνονται δυνατές με έντονο τέμπο και άλλοτε πιο λυρικές. Σε όλες τις περιπτώσεις, όμως, χαρακτηρίζονται από τον ευαίσθητο, αλληλέγγυο, ανυστερόβουλο, εξαιρετικό και θα τολμούσα να πω σε αρκετές περιπτώσεις συγκλονιστικό στίχο.

Τα τραγούδια του κουβαλούν μέσα τους την έγνοια για όλα τα προβλήματα της γενιάς του χωρίς όμως να δημιουργούν απαισιοδοξία ή πεσιμισμό.

Οι συνθέσεις του Ορέστη τροφοδοτούν με έναν πρωτότυπο, μοντέρνο και δημιουργικό τρόπο μια διαδικασία αλλαγής στο Ελληνικό τραγούδι.

Φαίνεται ότι σκάβει βαθιά με μεγάλο σεβασμό μέσα σε αυτό που άφησε η προηγούμενη γενιά μουσικών, παίρνοντας από την αύρα τους και μαθαίνοντας από την τέχνη τους.

Ο Ορέστης έχει μια ξεκάθαρη δική του ταυτότητα, ξεχώρισε αμέσως με την πρώτη δισκογραφική δουλειά του, έχει μεγάλο ταλέντο, δύναμη, προοπτική και πάνω από όλα ήθος. Ανήκει αναμφισβήτητα στους νέους εξαιρετικούς συνθέτες.

Παραθέτουμε παρακάτω ορισμένους από τους στίχους των τραγουδιών του και ένα σύντομο βιογραφικό του.

Τραγούδια του θα ακούγονται κάθε Τρίτη και Πέμπτη 5 με 6 από το Ελληνικό μέρος του προγράμματος.

Λάμπρος Μητρόπουλος

----------

Λοιπόν λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω που πάμε,
Αν θέλεις έλα, είσαι μεγάλη κοπέλα
Κι αποφασίζεις, αν προχωράς ή αν γυρίζεις

Εγώ θα πάω, παίρνω ανάσα βουτάω,
Φτάνω στον πάτο, δεν είναι ωραία εκεί κάτω
Μετά ανεβαίνω, τώρα το καταλαβαίνω
Ξανά ανασαίνω, και τώρα καταλαβαίνω
Περνάς τ' αγκάθια, περνάς τ' αγκάθια
Μονάχα για την προσπάθεια

Ένα μαχαίρι, κρατεί τ' αόρατο χέρι
Και κάθε μέρα, σου λέει την ίδια φοβερά
Θα το παλέψεις, ή αλλιώς θα μου τα επιστρέψεις
Όπως τα βρήκες, και μη μετρά τόσες νίκες
Γιατί στ' αγκάθια, γιατί στ' αγκάθια
Μετράει μονό η προσπάθεια

Βλέπω το μέλλον, των κερδισμένων κυπέλλων
Και λέω όχι, τέρμα οι μεγάλοι μου στόχοι
Γιατί είναι τύχη, αν τελικά θα πετύχει
Και δεν με νοιάζει, που πάω μ' όποια σου μοιάζει
Καμιά εμπάθεια.. καμιά εμπάθεια ...
Για αυτούς που κάνουν προσπάθεια

Δεν τους ζηλεύω, μ' αρέσει απλώς να χαζεύω
Τι έχουν οι άλλοι, μες το δικό τους κεφάλι
Σε τι διαφέρουν, όλοι μπορούν να στη φέρουν
Μ' αυτά τα χάδια, που αφήνουν βαθιά σημάδια
Μη σταματήσεις, μη σταματήσεις ...
Είν' η καλή σου προσπάθεια

Μα ποια ζωή σου, θα πάρεις κάτι μαζί σου
Πόσα θα μείνουν, κι αν όσα θέλεις δεν γίνουν
Θα γίνουν άλλα, είναι μεγάλη η σκάλα

Δεν πάω πάσο, και αν όλα είναι να τα χάσω
Καμιά ευθύνη, ποτέ μη σώσει και γίνει..
Εγώ ομορφιά μου, αγαπάω τα καρφιά μου
Και δεν κωλώνω, στον πρώτο δυνατό πόνο
Και πες στον Χάρο ...
Και πες στον Χάρο, θα πάω όταν γουστάρω ...

----------

Είναι κι άλλοι σαν κι εμένα,
είναι κι άλλοι σαν κι εμάς,
ζούνε στο δικό τους κόσμο
όσο κι αν τους πολεμάς.
Σε συνηθισμένα σπίτια,
φυσιολογικά παιδιά
έχουνε βαθιά στα στήθια
μια υπερτροφική καρδιά.
Νομίζεις πως μ' αγγίζεις,
όμως καθόλου δε με ακουμπάς,
νομίζεις πως πονάω όταν χτυπάς.
Μπορεί να με διατάζεις,
μα η καρδιά μου είναι μίλια μακριά
κι αυτή δεν την πειράζεις, δεν τη χαλάς.
Είναι κι άλλοι σαν κι εμένα,
είναι κι άλλοι σαν κι εμάς
και θα αρχίσουν να χτυπάνε
αν δεν πάψεις να χτυπάς
Νομίζεις πως μ' αγγίζεις,
όμως καθόλου δε με ακουμπάς,
νομίζεις πως πονάω όταν χτυπάς.
Μπορεί να με διατάζεις,
μα η καρδιά μου είναι μίλια μακριά
κι αυτή δεν την πειράζεις, δεν τη χαλάς.
Είναι κι άλλοι σαν κι εμένα,
είναι κι άλλοι σαν κι εμάς.
Θα τους δεις μέσα στα τρένα να γελάνε όταν γελάς

----------

Σύντομο Βιογραφικό

Ο Ορέστης Ντάντος γεννήθηκε στην Αθήνα από οικογένεια που έχει μεγάλη αγάπη για τη μουσική και την Τέχνη. Περνώντας μέσα από το μουσικό γυμνάσιο πρώτα, τα ωδεία και το τμήμα μουσικών σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών οδηγείται στη μουσική σύνθεση και το τραγούδι.

Είναι εξαιρετικός πιανίστας, παίζει όμως και άλλα μουσικά όργανα. Είναι καθηγητής μουσικής αλλά παράλληλα δίνει συναυλίες σε χώρους της Αθήνας κυρίως. Οι μουσικές του βρίσκονται ανάμεσα στο Rock και τα Blues και έχουν το δικό του προσωπικό ύφος.

Πριν από περίπου τρία χρόνια γνώρισε τον Συνθέτη Γιώργο Ανδρέου που του άνοιξε τον δρόμο προς την δισκογραφία. To πρώτο του CD με 7 τραγούδια «Είναι κι άλλοι σαν κι εμάς», κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2009 από την Ακτή σε παραγωγή του Γιώργου Ανδρέου.